آشنایی با ورنر زیلنبیندر، کشتیگیری که قربانی آلمان نازی شد؛ از قهرمانی در آلمان تا علاقه به کمونیسم
یکی از قربانیان رژیم نازی در آلمان، ورنر زیلنبیندر، کشتیگیر متولد شچچین بود که پس از مخالفت با سیاستهای آدولف هیتلر و گرایش به کمونیسم، توسط گشتاپوها به جرم «خیانت به کشور» دستگیر و کشته شد. او سابقه شش عنوان قهرمانی در کشتی فرنگی آلمان را داشت و یکی از مدعیان کسب مدال در المپیک ۱۹۳۶ برلین بود.
طرفداری | ورنر زیلنبیندر (Werner Seelenbinder) زاده دوم اوت ۱۹۰۴ در شهر شچچین در لهستان کنونی است. خانواده او در کودکی به شهر فردریش هافن آلمان کوچ کردند تا در این شهر به فروش مواد غذایی بپردازند. رکود آلمان همانند بسیاری از کشورها پس از جنگ جهانی اول، افراد بسیاری را بیکار و بدون درآمد کرده بود. ورنر نیز تحت تأثیر این جریان قرار داشت. او در ابتدا به عنوان دربان یکی از هتلهاش شهرش، مشغول به کار شد و سپس در یک کارگاه به نجاری مشغول شد. ورنر در اوقات فراغت خود به ورزش کشتی که علاقه به آن را از پدرش به ارث برده بود، مشغول میشد. او سپس راهی باشگاه ورزشی اسپارتا لیختنبرگ شد و در آن، به صورت حرفهایتری به کشتی پرداخت. ورنر که به سبک فرنگی کشتی میگرفت، در سال ۱۹۲۵ راهی المپیک تابستانی کارگران شد و در دسته نیمه سنگینوزن به مدال طلا رسید تا نامش را در ورزش کشتی آلمان، مطرح کند.
او در سال ۱۹۲۸ راهی نخستین آوردگاه بینالمللی خود در کشتی شد. ورنر در این سال، موفق شد تا در مسابقات اسپارتاکیاد مسکو حضور یافته و به قهرمانی آن دست یابد. حضور در مسکو و آشنایی با کمونیسم، این ورزشکار را به سمت تفکرات سیاسی لنینیستی رساند. ورنر که با مطالعات فراوانش در مسکو به مقوله کمونیسم علاقمند شده بود، پس از قهرمانی و بازگشت به آلمان، عضویت انجمن کمونیستهای آلمان را پذیرفت. ادامه مشکلات مالی در آلمان باعث شد تا تفکرات سیاسی ورنر، او را به سمت فعالیتهایی در این راستا سوق دهد. او از موقعیت خود به عنوان ورزشکار استفاده میکرد تا پیام رهبران کمونیست آلمان را به گوش همتایانشان در کشورهای دیگر، بالاخص شوروی برساند. ورنر در سال ۱۹۲۹ نیز با این تفکرات راهی اسپارتاکیاد مسکو شد و از مدال طلای سال پیش خود، دفاع کرد.
پس از به قدرت رسیدن آلمان نازی و بالاخص آدولف هیتلر، مخالفتهای ورنر با سیاستهای کشورش افزایش یافت. او همزمان با ورزش به فعالیتهایش در انجمن کمونیسم آلمان ادامه میداد و تصمیم گرفت تا به صورت علنیتری به مبارزاتش ادامه دهد. او با تمرینات بسیار زیادش به قهرمانی مسابقات قهرمانی سال ۱۹۳۳ اروپا در آلمان رسید و هنگام دریافت مدال خود، از ادای احترام به رهبران کشورش با «سلام نازی»، خودداری کرد. ورنر سعی داشت تا خفقان و استبداد نازیها را با ورزش به گوش جهانیان برساند. در نتیجه این عمل، ورنر به ۱۰ روز حبس و ۱۶ ماه تعلیق از فعالیتهای ورزشی محکوم شد. پس از پایان محکومیت ورنر، نازیها خود را برای میزبانی المپیک ۱۹۳۶ آماده میکردند. ورنر که یک کمونیست ششآتشه بود، از میزبانی بزرگترین رویداد ورزشی جهان توسط دولت مغضوبش، بسیار آشفته بود و با وجود اتمام دوره تعلیق خود، تصمیم داشت تا از حضور در مسابقات انتخابی و مقدماتی این آوردگاه، انصراف دهد.
همتایان ورنر در انجمن کمونیسم آلمان به او توصیه کردند تا با شرکت در مسابقات کشتی فرنگی المپیک، صدای اعتراض خود را به گستره وسیعتری از مردم جهان برساند. در نتیجه این مشاوره بود که ورنر تصمیم گرفت تا از علاقه نازیها به کسب موفقیتهای ورزشی در میزبانی المپیک استفاده کند و با حضور در المپیک، یکی از ورزشکاران آلمان باشد. تمرکز بر روی فعالیتهای سیاسی و اطمینان به پیروزی باعث شد تا ورنر در نخستین گام خود در دسته نیمه سنگینوزن المپیک برابر ادوین بیتاگس، شکست بخورد. این شکست، ورنر را هوشیارتر کرد تا او در دو مسابقه بعدی خود برابر گئورگ آرگاست از سوئیس و فرانتز فویدل از اتریش، پیروز شود. با این وجود، شکست برابر اکسل کادیر سوئدی، این کشتیگیر را به رتبه چهارم المپیک رساند تا او به هدف مبارزاتی و ورزشی خود نرسد. پس از المپیک، این کشتیگیر به دو طلا در مسابقات قهرمانی کشتی آلمان در سالهای ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ رسید. در همین سالها بود که فعالیتهای سیاسی ورنر، پس از آشناییاش با رابرت اوهریگ، زندانی سابق، شدت یافت. او پس از حضور در دو کارخانه و تأثیر در شورش کارگران این دو مکان، باعث شد تا او تحت نظر گشتاپوهای نازی قرار گیرد و به شدت رصد شود. پس از لو رفتن فعالیتهای اوهریگ، ورنر نیز توسط گشتاپوها دستگیر شد. مأموران گشتاپو با مراجعه به منزل ورنر، علاوه بر او، همسرش را نیز دستگیر کردند و به زندان فرستادند.
پس از دو سال حبس و تحمل شکنجه در اردوگاه کار اجباری، دادگاه خلق نازی، رأی پرونده ورنر را صادر کرد و او را به «خیانت به کشور» محکوم کرد. با وجود درخواستهای مکرر عفو، چهارمین کشتیگیر برتر المپیک ۱۹۳۶، در تاریخ ۲۴ اکتبر ۱۹۴۴ و در زندان براندنبورگ-گوردن، کشته شد تا یکی از قربانیان رژیم نازی باشد. جسد او پس از مرگ در کوره براندنبورگ سوزانده شد تا سالها بعد و در سال ۱۹۴۵، خاکستر باقیمانده از او در باشگاه ورزشیاش به هوا پراکنده شود. این باشگاه به مرور نام «زیلنبیندر» را به خود گرفت اما در دوران جنگ سرد، نام این باشگاه به «نیوکلن» تغییر داده شد. نام او در سال ۲۰۰۸ به تالار مشاهیر ورزش آلمان رسید. داستان زندگی این ورزشکار در سال ۱۹۶۰ توسط ۱۹۶۰ با نام «یکی از ما» توسط هلموت اشپیتز به یک فیلم سینمایی تبدیل شد. از این ورزشکار، تندیسهای مختلفی در سراسر آلمان ساخته و نامش بر روی خیابانها و باشگاههای ورزشی مختلفی گذاشته شده است. شش قهرمانی در آلمان و دو عنوان بینالمللی در کشتی، به علاوه مبارزه علیه استبداد، نام ورنر را در تاریخ ورزش آلمان، جاودانه کرده است.
زمان وداع من، اکنون فرارسیده است. در دوران حبس، از هرگونه رنجی که میتواند به یک انسان تحمیل شود، تجربه کرده و به بیماریهای جسمی و روحی متعددی دچار شدهام. دوست داشتم پس از جنگ، لذتهای یک زندگی عادی را که اکنون قدرشان را بیش از پیش میدانم، به همراه دوستان ورزشکار و خانوادهام، تجربه میکردم. دوست داشتم تجربیات ورزشی و زندگیام، بار دیگر تکرار شود اما سرنوشت، جور دیگری رقم خورد. میدانم که اکنون در قلب بسیاری از ورزشدوستان جای دارم و این آگاهی، نمیگذارد که در آخرین ساعات زندگیام، ضعیف باشم. «نامه خداحافظی ورنر زیلنبیندر»
از سری خاطرات ورزشی
روی دووال، بدنساز مطرح انگلستان؛ از بوکس تا قهرمانی آقای اروپا و حضور در مستر المپیای ۱۹۸۰
تراویس پاسترانا، استاد حرکات نمایشی با موتور؛ از ناسکار، موتورکراس و ماجراجوییهای خطرناک تا ۲۵ ضربه مغزی
لو فریگنو، بازیگر هالک و نایب قهرمان مستر المپیا؛ از رقابت با آرنولد و حضور در استرانگمن تا درخشش در بازیگری
فعلا هیچ کس صاحب دوبنده تیم ملی نیست
دعوت از ۳۵ فرنگی کار به اردوی تیم ملی
برترین فرنگی کاران جهان مشخص شدند ؛ دو ایرانی در صدر
نفرات برتر تورنمنت های ایران و ترکیه در تیم ملی
هدف من قهرمانی جهان است ؛ کری تاریخی به سبک ستاره ملی پوش ایران
