خاطرات فوتبالی با دیگو گودین؛ ال فلاکوی اروگوئه با سابقه حضور در اینتر، اتلتیکو مادرید و چهار جام جهانی

طرفداری | دیگو گودین (Diego Godín) زاده ۱۶ فوریه ۱۹۸۶ در شهر روزاریوی اروگوئه است. او با ۱۸۷ سانتی‌متر قد خود در پست دفاع وسط بازی می‌کرد. خولیو گودین و آیریس لیل، پدر و مادر دیگو بودند. او در سن چهار سالگی و پس از تلاش برای ماهی‌گیری از یک رودخانه، در آستانه غرق‌شدن قرار داشت اما خودش به تنهایی توانست شنا کرده و خود را نجات دهد. شاید از همین جا بود که پختگی ذاتی او متبلور شد. او فوتبالش را از ۱۵ سالگی و با حضور در تیم‌های پایه دفنسور اروگوئه شروع کرد.

درخشش در تیم‌های پایه دفنسور مورد توجه یکی از باشگاه‌های پریمرا دیویژن اروگوئه قرار گرفت و این بازیکن در سال ۲۰۰۳ با ۵۰۰ هزار یورو راهی باشگاه سرو شد. او در ابتدا به عنوان یک مهاجم نوک بازی می‌کرد اما مربیان سرو به مرور او را به پست دفاع وسط منتقل کردند. گودین چهار سال در باشگاه سرو حضور داشت و آمارهای دو بازی در فصل ۲۰۰۳، ۱۵ بازی در فصل ۲۰۰۴، ۱۷ بازی، یک گل در فصل ۲۰۰۵ و ۳۰ بازی، پنج گل در فصل ۲۰۰۶ را به ثبت رساند. در فصل چهارم حضور در سرو، فرم فوتبالی گودین به بهترین شکل ممکن خود رسید و از این رو، این بازیکن در سال ۲۰۰۶ به ناسیونال، یکی از تیم‌های مطرح فوتبال اروگوئه پیوست. او یک سال در ناسیونال حضور داشت و آمار کلی ۴۶ بازی، دو گل را در این باشگاه به ثبت رساند. دو گل گودین برای این باشگاه، در لیبرتادورس و در بازی‌های تیمش برابر ولز سارسفیلد و نیکاکسای مکزیک به ثبت رسید.

پختگی گودین با وجود فقط ۲۰ سال سن که پیشتر منجر به دریافت بازوبند کاپیتانی باشگاه سرو شده بود، توجه تیم‌های مختلف اسپانیایی را به خود جلب کرد. او در سال ۲۰۰۷ با ۸۰۰ هزار یورو به باشگاه ویارئال در لالیگا ملحق شد. نخستین بازی او در لالیگا، دیدار هفته پنجم ویارئال برابر راسینگ سانتاندر بود که این بازیکن موفق به ۱۱ دقیقه بازی در این مسابقه شد. او در دومین حضورش در ترکیب ویارئال، در بازی هفته هفتم تیمش برابر اوساسونا گلزنی کرد. او در این فصل موفق به بازی در جام یوفا شد و در مجموع آمار ۳۴ بازی، یک گل و دو پاس گل را ثبت کرد. او دو فصل دیگر در ویارئال حضور داشت و آمارهای ۳۸ بازی، یک پاس گل و ۴۴ بازی، سه گل و دو پاس گل را به ثبت رساند.

حضور موفق در ترکیب ویارئال و هم‌چنین بازی در جام جهانی ۲۰۱۰، اتلتیکو مادرید را بر آن داشت تا این بازیکن را با هشت میلیون یورو به مادرید بیاورد. نخستین بازی گودین با پیراهن اتلتیکو در بازی سوپرکاپ اروپا برابر اینتر میلان رقم خورد که این بازیکن و تیمش موفق به قهرمانی در آن شدند. او در ۳۰ بازی فصل به میدان رفت و موفق به ثبت دو گل شد. او در فصل دوم حضورش در اتلتیکو، به همراه این باشگاه به قهرمانی لیگ اروپا رسید و در راه این مهم، گل پیروزی‌بخش تیمش را در دیدار برگشت یک‌شانزدهم نهایی برابر لاتزیو به ثمر رساند. گودین این فصل را با آمار کلی ۴۱ بازی، سه گل و سه پاس گل به اتمام رساند.

او در فصل ۱۳-۲۰۱۲ به افتخارات دیگری چون قهرمانی سوپرکاپ اروپا و جام حذفی اسپانیا با آمار کلی ۴۲ بازی، یک گل و دو پاس گل دست یافت. گودین در فصل ۱۴-۲۰۱۳ برای نخستین بار قهرمانی در یک لیگ برتر را تجربه کرد و جام لالیگا را بالای سر برد. او در این فصل یک نوبرانه دیگری را تجربه کرد و آن، بازی در لیگ قهرمانان اروپا و بلافاصله صعود به فینال این تورنمنت بود. گودین در لیگ قهرمانان، یک گل به پورتو در مرحله گروهی و یک گل در فینال حساس تیمش برابر رئال مادرید به ثمر رساند که اگر گل دقایق پایانی سرخیو راموس نبود، این گل، عامل اصلی قهرمانی اتلتیکو در لیگ قهرمانان می‌شد. با این وجود در نهایت گودین و تیمش به نایب قهرمانی جام رضایت دادند. آمار کلی او در این فصل شیرین، ۵۱ بازی و هشت گل بود.

او پنج فصل دیگر دوران فوتبالش را در اتلتیکو مادرید سپری کرد و آمارهای ۴۸ بازی، چهار گل و دو پاس گل در فصل ۱۵-۲۰۱۴، ۴۶ بازی، یک گل و دو پاس گل در فصل ۱۶-۲۰۱۵، ۴۷ بازی، سه گل و دو پاس گل در فصل ۱۷-۲۰۱۶، ۴۵ بازی و یک گل در فصل ۱۸-۲۰۱۷ و ۳۹ بازی، چهار گل و سه پاس گل در فصل ۱۹-۲۰۱۸ را به ثبت رساند. گودین به همراه اتلتیکو در مجموع به افتخاراتی چون یک قهرمانی لالیگا، سه سوپرکاپ اروپا، دو لیگ اروپا، یک جام حذفی و یک سوپرکاپ اسپانیا دست یافت. او پس از ۹ سال حضور در پایتخت اسپانیا، در سال ۲۰۱۹ راهی اینتر در سری‌آ شد.

نخستین بازی گودین با پیراهن اینتر، در هفته دوم سری‌آ و دیدار برابر کالیاری، پس از بازگشت از مصدومیت به وقوع پیوست. او در این فصل آمار کلی ۳۶ بازی، دو گل و یک پاس گل را ثبت کرد. او به همراه اینتر بار دیگر حضور در فینال لیگ اروپا را تجربه کرد و در بازی تیمش برابر سویا گلزنی کرد اما نتوانست به سومین قهرمانی خود در این تورنمنت دست یابد. او در ادامه ماجراجویی‌های در ایتالیا راهی کالیاری شد و در یک فصل و نیم حضور خود، آمارهای ۲۸ بازی و یک گل در فصل ۲۱-۲۰۲۰ و ۱۲ بازی و دو پاس گل در فصل ۲۲-۲۰۲۱ را ثبت کند. گودین در ژانویه ۲۰۲۲ به اتلتیکو مینیروی برزیل پیوست و در شش ماه حضورش، علاوه بر قهرمانی در سوپرکوپای برزیل، آمار ۹ بازی، یک گل را به دست آورد. او سپس در تیم‌های ولزسارسفیلد آرژانتین که در پیراهن ناسیونال به آن‌ها گل زده بود و پورونیوس اروگوئه بازی کرد و به ترتیب آمارهای ۲۲ بازی، یک گل و سه بازی، یک پاس گل را ثبت کرد. گودین در سال ۲۰۲۴ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.

نخستین بازی ملی گودین در سال ۲۰۰۵ و در دیدار اروگوئه و مکزیک رقم خورد. او در کوپا آمریکای ۲۰۰۷ برای نخستین بار در یک تورنمنت ملی حضور یافت و در دو بازی به میدان رفت. حضور بعدی او در تورنمنت‌های ملی در جام جهانی ۲۰۱۰ شکل گرفت که این بازیکن نقش کلیدی‌تری در ترکیب تیمش داشت. او در پنج بازی کشورش در ترکیب ثابت قرار داشت و توانست به جایگاه سوم جام جهانی دست یابد. حضور موفق گودین در جام جهانی باعث شد تا در فوتبال باشگاهی نیز بیشتر دیده شود. گودین در قهرمانی اروگوئه در کوپا آمریکای ۲۰۱۱، به دلیل ابتلا به یک بیماری، فقط دو دقیقه در فینال بازی کرد و سهم کوچکی در قهرمانی کشورش داشت. او سپس در جام کنفدراسیون‌های ۲۰۱۳ حضور پیدا کرد و با اروگوئه به جایگاه چهارم آن رسید.

گودین در جام جهانی ۲۰۱۴، برای دومین بار حضور در این تورنمنت معتبر ملی را تجربه کرد و بازوبند کاپیتانی کشورش را از دومین بازی بر بازو بست. او تک گل پیروزی‌بخش اروگوئه در سومین بازی برابر ایتالیا را به ثمر رساند و به صعود کشورش به مرحله یک‌هشتم نهایی کمک زیادی کرد. او در جام جهانی ۲۰۱۸ نیز حضور داشت و در پنج بازی به میدان رفت و در دیدار برابر روسیه گلزنی کرد. حضور در چهار دوره بعدی کوپا آمریکا و جام جهانی ۲۰۲۲، آخرین تجارب ملی گودین بود. دیدار با پرتغال در جام جهانی ۲۰۲۲، آخرین بازی ملی این بازیکن بود. آمار نهایی او در تیم ملی کشورش، ۱۶۰ بازی، هشت گل و هفت پاس گل بود. او فقط در سال ۲۰۰۹ و در انتخابی جام جهانی برابر پرو، در بازی‌های ملی خود کارت قرمز دریافت کرد. گودین یک مدافع میانی باهوش بود که با قدرت رهبری خوب خود، موقعیت‌گیری و خونسردی ذاتی شناخته می‌شد و سازمان‌دهی خط دفاعی تیمش را برعهده داشت. او توانایی بسیار خوبی در بازی هوایی و پرش‌هایش داشت و کارشناسان او را یکی از مدافعان پیش‌روی عصرش می‌دانستند. لقب او در دوران بازی‌اش، ال فلاکو به معنی مرد لاغر اندام است که اشاره به هیبت او دارد.

از سری خاطرات فوتبالی

ایدور گودیانسن؛ مرد یخی بارسلونا و چلسی و اسطوره فوتبالی ایسلند

مایک چنون؛ گلزن وفادار ساوتهمپتون، بازیکن سابق منچسترسیتی و مربی اسب‌دوانی

کریستین زاکاردو؛ زننده گل به خودی جام جهانی ۲۰۰۶ با سابقه بازی در میلان و وولفسبورگ