بالا
ورود به حساب کاربری
ثبت نام کنید
ارسال این مطلب برای دوستان

پرویز تناولی مجسمه ساز و نقاش ایرانی

منبع : طرفداری
تعداد نظرات کاربران : ۰ نظر
تاریخ انتشار : یکشنبه ۱۹ دی ۱۴۰۰ | ۱۵:۳۱
بدون تصویر

پرویز تناولی مجسمه ساز، نقاش، پژوهشگر و مجموعه دار ایرانی است که مجسمه‌های «هیچ»، «شاعر» و «قفل و قفس» را معروف‌ترین آثار او می‌دانند.

او در ۳ فروردین ۱۳۱۶ در یک خانواده متوسط در شمیران تهران به دنیا آمد. در سن ده سالگی زیر نظر استادانی مثل نیک نواز و ابوالحسن صبا نوازندگی ویلن را شروع کرد. در دوران دبیرستان به هنرستان کمال الملک رفت و سرانجام با تأسیس هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال ۱۳۳۲، در رشته مجسمه سازی اسم نویسی کرد. پس از این که دوره مجسمه سازی را در این هنرستان به سرانجام رساند، در سال ۱۳۳۵ به ایتالیا رفت تا به تحصیل در رشته هنر ادامه دهد. در آنجا در آکادمی هنرهای زیبای شهر کارارا مشغول به تحصیل شد. دو سال بعد از تحصیل به خاطر مشکلات مالی و تمام شدنش پس اندازش به ایران بازگشت.

پرویز تناولی و مجسمه سازی

پرویز تناولی با بازگشت به ایران مجسمه سازی را ادامه داد و چند نمایشگاه ترتیب داد. در نمایشگاه اول که در دی ماه سال ۱۳۳۶ برگزار شد، حکاکی‌ها، مجسمه‌های سفالی و مجسمه‌های ساخته شده از آهن قراضه‌ها به نمایش درآمدند. در این نمایشگاه آثاری از منوچهر شیبانی هم به نمایش درآمد. این نمایشگاه که در تالار فرهنگ برگزار شده بود در نوع خود یک نمایشگاه خاص بود، زیرا این اولین بار بود که در ایران مجموعه آثاری از یک مجسمه ساز به نمایش درمی آمد. موفقیت این نمایشگاه‌ها جایزه مجسمه سازی اولین بینال تهران را در سال ۱۳۳۷ برای تناولی به ارمغان آورد. به علاوه، وزارت فرهنگ بورسیه تحصیلی هم به او داد تا بتواند تحصیلاتش را در ایتالیا تکمیل کند.

تناولی در سال ۱۳۳۸ به ایتالیا برگشت و در آکادمی بررا در میلان مشغول به تحصیل شد. در این آکادمی زیر نظر مارینو مارینی پیکره ساز مشهور ایتالیایی آموزش دید و در همین سال هم جایزه مجسه سازی بینال کارارا را به دست آورد. سپس در بینال پاریس شرکت کرد. تناولی با کسب مقام اول دوره آموزشی خود را به اتمام رساند و گالری ری ماگل میلان شانزده اثر برتر او در زمینه مجسمه سازی را به نمایش گذاشت.

وی در سال ۱۳۳۸ به ایران بازگشت و در تالار رضا عباسی نمایشگاه انفرادی خود را برگزار کرد. سپس فرصت تدریس در کالج هنر و طراحی مینیاپولیس را به دست آورد. موفقیت‌های بعدی‌اش در این دوران جایزه سلطنتی دومین دورهٔ بینال تهران را برای او به ارمغان آورد. سپس در بیست‌ونهمین بینال ونیز به عنوان نماینده ایران حضور پیدا کرد. در سال ۱۳۳۹ گالری شخصی خود به نام آتلیه کبود را راه اندازی کرد و علاوه بر آثار خود، آثار هنرمندان مطرح آن دوران را به نمایش گذاشت. تناولی در سال ۱۳۴۱ به آمریکا رفت و تا سال ۱۳۴۳ که در آنجا بود چند نمایشگاه انفرادی و گروهی برگزار کرد. در سال ۱۳۴۳ که به ایران بازگشت به عنوان مدیر گروه مجسمه سازی دانشگاه تهران انتخاب شد.

ترکیب هنر نوگرا و سنتی در مجسمه‌های پرویز تناولی

فعالیت به عنوان مدیر گروه دانشگاه و تدریس در سال‌های گذشته او را با هنرمندان معاصر و نوگرا آشنا کرده بود. بنابراین در سال ۱۳۴۶ به همراه سهراب سپهری(آثار نقاشی سهراب سپهری)، بهمن محصص، حسین زنده رودی و ابوالقاسم سعیدی «گروه پنج» را به وجود آورد. او در عین توجه به جنبش نوگرا به مطالعه درباره صنایع دستی ایرانی هم پرداخت. فرهنگ سنتی و عامیانه ایران، شمایل مذهبی و نشانه‌های تصویری سقاخانه‌ها توجه او را جلب کرد. او این فرم‌های عامیانه را در مجسمه‌های خود به کار برد و از همین رو او را یکی از پیشگامان جنبش سقاخانه و پدر مجسمه سازی نوگرای ایرانی می‌دانند. پنجره‌ی مشبک ضریح، بلبل یا هدهد، قفل و پنجه‌ی برنجی از جمله نمادهایی هستند که در آثار او زیاد می‌بینیم. او این نمادها را در کنار حجم‌های هندسی به کار برد. مس و برنز که در شمایل مذهبی و سقاخانه‌ها زیاد استفاده می‌شوند در مجسمه‌های او به کار رفته‌اند. همچنین، در ساخت این مجسمه‌ها از موادی مثل سرامیک، فولاد و فایبرگلاس استفاده کرده که در هنر سنتی ایران زیاد به کار رفته‌اند.

این ترکیب‌ها رفته رفته حال و هوای روایی و استعاری به خود گرفتند و تناولی توانست به کمک آن‌ها مفاهیم ادبی را به تصویر بکشد. او در خلق مجسمه‌های او «فرهاد کوه کن» را در معنای نمادین در نظر گرفت و از او الهام گرفت. به طوری که با مصالح قراضه و فرم‌های سقاخانه‌ای مجسمه او را بازآفرینی کرد. یکی از معروف‌ترین مجوعه‌ی آثار او مجسمه‌های «هیچ» هستند که از دهه چهل شمسی آن‌ها را خلق کرده است. این مجسمه‌ها با ترکیب خط نستعلیق و شکسته نستعلیق به وجود آمده‌اند. در سال ۱۳۵۱ مجسمه‌ای از تناولی در مقابل تئاتر شهر تهران نصب شود که اولین مجسمه نوگرای ایرانی محسوب می‌شد که در فضای عمومی به معرض نمایش گذاشته شده بود.

علاقه پرویز تناولی به هنر عامیانه و سنتی ایران باعث شد تحقیق در این زمینه را بیشتر کند. در سال ۱۳۵۴ نمایشگاه سیاری به نام «شهرهای شیرنشان فارس» را در آمریکا، انگلستان، سوئیس و استرالیا برگزار کرد. در سال بعد هم نمایشگاه سیاره دیگری از مجموعه «قفل و قفس» را در آمریکا به نمایش گذاشت. این مجموعه قفل‌های ایرانی پیش از اسلام تا اوایل قرن بیستم ایران را معرفی و تحلیل می‌کند.

کتاب‌های پرویز تناولی

تناولی در زمینه فرهنگ و هنر سنتی کتاب‌ها و مقالات متعدد تألیف کرده است. از جمله کتاب‌های او می‌توان  «قالیچه‌های تصویری»، «قفل‌های ایران» و «طلسم: گرافیک سنتی ایران» را اسم برد. پرویز تناولی کارشناس فرش و بافته‌های عشایری است و انجمن فرش ایران در سال ۱۳۵۲ به همت او تأسیس شد.

او از سال ۱۳۶۸ شمسی در ونکوور کانادا ساکن شد. در سال ۱۳۷۶  مرکز تحقیقات هنر خاور نزدیک واشنگتن جایزه‌ی ژوزف وی.مک‌مولان را به او اهدا کرد. آثار این هنرمند در دهه‌های اخیر در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی و آرت فرهای مختلف به نمایش درآمده و توجه منتقدین و هنرمندان خارجی را جلب کرده است. مجسمه‌های تناولی در حراجی‌های مختلف سراسر جهان با قیمت‌های بالا به فروش رفته است. همین موضوع باعث شد تا بسیاری از مجموعه داران و موزه‌های جهان سعی کنند حتی مجسمه‌های گمنام او را هم به دست آورند. به طوری که در سال ۱۳۸۷ مجسمه «پرسپولیس» از او با رکورد دو میلیون و پانصد هزار دلار در حراج کریستی به فروش رفت. نمایشگاه «مروری بر آثار هنرمند» که در سال ۱۳۹۶ در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد، آثار تناولی را به نمایش گذاشت و جایگاه این هنرمند معاصر را یادآوری کرد.

در این مقاله زندگی نامه پرویز تناولی مجسمه ساز و نقاش ایرانی را به شما معرفی کردیم. برای آشنایی با سایر هنرمندان معاصر ایرانی و مشاهده آثار آن‌ها از وبسایت درز دیدن کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.