بالا
ورود به حساب کاربری
ثبت نام کنید
ارسال این مطلب برای دوستان

فلورنتینو پرز و جبران معیوبِ عقده حقارت

منبع : طرفداری
تعداد نظرات کاربران : ۰ نظر
تاریخ انتشار : پنجشنبه ۲۴ تیر ۱۴۰۰ | ۱۸:۰۶

اختصاصی طرفداری/ اگر شما هم از رفتار فلورنتینو پرز دچار سرگیجه شده‌اید(با توجه به آنچه که در فایل‌های صوتی وی منتشر شده است)، بهتر است این یادداشت را مطالعه کنید. مفهوم عقده حقارت

زمانی که روانشناسی در سیطره‌ی تفکرات زیگموند فروید قرار داشت، یک روانشناس با شجاعت از مرز‌های قلمروِ اندیشه‌های وی عبور کرد و مبناهای جدیدی را وارد این دانش کرد که یکی از مهم‌ترین آن‌ها مفهومِ «عقده‌ی حقارت» بود. به عقیده‌ی آلفرد آدلر، انسان در طی دوران رشد، با موانعی روبرو می‌شود که در او ایجاد عقده‌ی حقارت یا احساس کهتری می‌کنند. از جمله نقص‌های جسمانی و ظاهری، فقر خانواده، قربانی شدن و مورد سواستفاده قرار گرفتن توسط خانواده یا محیط… و موارد دیگر. آدلر، توضیح می‌دهد که چون انسان موجودی پویاست، از این رو می‌تواند بر این عقده‌ چیرگی پیدا کند و راه آن مکانیسم «جبران» است. طبق این مکانیسم، انسان با به کارگیری روش‌هایی جایگزین، عقده‌ی حقارت را مرتفع می‌کند. اما این جبران می‌تواند به دو صورتِ بهنجار و نابهنجار صورت بگیرد. جبران بهنجار به شیوه‌هایی جامعه‌ پسند صورت می‌گیرند و شیوه‌های نابهنجار به شیوه‌های معیوب و آسیب‌زا. شیوه‌های نابهنجارِ جبران عقده‌ی حقارت غالباً منتهی به خودشیفتگی می‌شوند. چون خودشیفتگی یک توهم دلپذیر برای جبران عزت‌نفس آسیب دیده است. بدون تردید، شیوه‌ای که ما در برابر عقده‌ی حقارت اتخاذ می‌کنیم، تعیین‌کننده‌ی سرنوشت ماست.
مثلاً خودِ آلفرد آدلر به عنوان وضع کننده‌ی این مفهوم که دچار ضعف‌های جسمانی بود، با تبدیل کردن خود به عنوان یک درمانگر تصمیم گرفت برای جبران عقده‌ی حقارتش، به دیگران در جهت سلامت روانی یاری برساند. اما آدم‌هایی هستند که برای جبران عقده‌ی حقارتشان به راه‌هایی مخرب روی می‌آورند که تنها تفاوت آن‌ها در شدت آسیب‌زا بودن‌شان است. راه‌های مخربی مثل جبران عقده‌ی حقارت با پول، شهرت، قدرت، زورگویی، فخرفروشی، نژادپرستی و … پرز و عقده حقارت

هیتلر با برتری نژادی به وسیله‌ی ویرانگری و کشورگشایی سعی داشت عقده‌ی حقارتش را جبران کند و آدم‌هایی هم هستند که در دنیای بدون جنگ سعی دارند موضع حقارت‌شان را با قدرت‌طلبی‌های مشروع، جبران کنند. فلورنتینو پرز یکی از آن آدم‌هاست. یکی از آن آدم‌هایی که عقده‌ی حقارت‌شان در پشت خوش‌رفتاری‌های تشریفاتی و رسانه‌ای مخفی شده است. پشت لبخند‌های تصنعی و خوش‌مشربی‌های روبروی دوربین. فلورنتینو پرز همیشه به عنوان مدیری شناخته می‌شده که دست‌آوردهای رئال مادرید مرهون تفکرات و ایده‌های اوست. شاید هم همین‌طور باشد. اما ورای این دست‌آورد‌ها، در خلوت فلونتینو پرز چه می‌گذشته است؟
آنچه که در فایل‌های صوتی از پرز لو رفته، به خوبی نشان می‌دهد که چرا ایکر کاسیاس، ایکر مقدس رئالی‌ها، وداعی زودهنگام با سانتیاگو برنابئو داشت و چرا کاپیتان بزرگ رئال مادرید، سرخیو راموس، از فصل آینده در پاریس توپ خواهد زد. همیشه انگیزه‌های حقیقی انسان می‌تواند در پشت تظاهر پنهان باشد. بخصوص در دنیای مدرن که در پشت سپر رسانه‌ای می‌توان هر انگیزه‌ی شخصیِ پنهانی را موجه جلوه داد. شاید پرز، مدیر موفقی برای رئال مادرید بوده، اما نقشه‌های پنهان او به عنوان نماینده‌ی به ظاهر موفقِ مدیران فوتبالی باید مورد واکاوی قرار بگیرد. حال با لو رفتن صحبت‌های پنهان و عقاید حقیقی پرز در مورد چهره‌های تاثیرگذار رئال مادرید، می‌توانیم به خوبی متوجه شویم که او بیشتر خودش را دوست دارد تا رئال مادرید. موضع پنهان او در مورد اسطوره‌های رئال مادرید نشان می‌دهد که او می‌خواهد خودش به عنوان بهترین شناخته شود. موضعی خودبینانه، متکبرانه و مالامال از حسادت و سودجویی. آیا نمی‌شود از رفتار او طی این سال‌ها این مسئله را کشف کرد؟ استثمار چهره های مهم در رویکرد خودمحورانه آقای رئیس

رفتار غیرمحترمانه با اسطوره‌های باشگاه، همیشه در رئال مادرید یک پرسش بحث‌برانگیز بوده. جدایی غریب و ناباورانه‌ی کریستیانو رونالدو از رئال مادرید، اوج نقطه‌ی ابهام بود. با جدایی دراماتیک سرخیو راموس، طرفداران قوی‌های سپید تا حدودی به تاریک‌ترین افکار فلورنتینو پرز پی بردند. اما با انتشار فایل‌های صوتیِ رسواگرانه، باید تصور کرد که باشگاه مادریدی دیگر جایی برای پیرمرد قدرت‌طلب در خود ندارد. فلورنتینو پرز ما را به یاد کاراکتر «فرخ افروخته» در سریال کمدی «مسافران» می‌اندازد. کسی که بخاطر حسادت و تنگ‌نظری حتی به آدم‌هایی با موی پرپشت و قد بلند هم حس خوبی نداشت. رئیس رئال مادرید نیز در خلوت خود همه را از دم تیغ گذرانده که به صورت تلویحی اشاره کند که بهترین در باشگاه مادریدی، خود عمو پرز است. دقیقاً به همان شیوه افراد خودشیفته؛ یعنی تحقیرگری. او با شیوه‌ی مدیریتی خاص خود همیشه می‌خواسته این پیام را برساند که مدیر منم، همه‌کاره منم، رئیس منم، تاثیرگذارترین منم، اسطوره منم… و چهره‌های مهم نیز در رئال مادرید همیشه مورد استثمار این تفکر خودبینانه بوده‌اند. پرز برای اینکه در باشگاه نفر اول باشد، همیشه از این که پشت سر اسطوره‌ها باشد در هراس بوده است. لذا کهکشانی‌ها تا زمانی برای پیرمرد قدرت‌طلب ارزش دارند که جایگاه‌شان از یک ستاره درون زمین، فراتر نرود. ارزش اقتصادی نیز برای او ملاک مهمی است. برای همین اسطوره‌ی بزرگ و اخلاق‌مداری مثل رائول را به بخاطر کم بودن فروش پیراهن، به باد انتقاد گرفته است. اصولاً برای آدم‌هایی که عقده‌ی حقارتشان را با پول جبران می‌کنند، آدم‌ها فقط ارزش اقتصادی دارند. در نظام فکری چنین افرادی، انسان‌ها، اسکانس‌هایی هستند که راه می‌روند. قیمت برخی یک دلار و قیمت برخی به اندازه یک چمدان پول است.
پول فروش پیراهن‌های رائول کمتر از فلان ستاره بارسلونا باشد؟ نه، این برای جیب عمو پرز کافی نیست. دیوید بکهام به اندازه‌ی تیپ و قیافه‌اش برای باشگاه درآمدزایی ندارد؟ نه، عمو پرز این را تحمل نمی‌کند. کریستیانو، خدای برنابئو باشد؟ نه، این خلاف طریقت خداوندی پرز در عالم ریاست است. سرخیو راموس، جاوادنه باشد؟ نه، این فقط عمو پرز است که در مادرید باید به جاودانگی آغشته باشد. عمو پرز بهترین است، شما «دلبریتو یه کم کمترش کن!» سپر رسانه ای و عوام فریبی

کاسیاس یک کوتوله‌ی احمق است. رائول یک آدم کلاه بردار است. کریس رونالدو دیوانه است. دلبوسکه یک بشکه احمق است. سرخیو راموس خیلی پیر است. این وسط فقط عمو پرز با قد ۱۶۰ سانتی و عقده‌ی حقارتش خوب است. در ساز و کارِ اندیشه‌ای آدم‌های خودشیفته، هیچ فرد خوبی وجود ندارد و جهان تنها منتهی به یک نفر می‌شود و آن هم خود شخص است. در ذهن یک خودشیفته، خود شخص، مرکز ثقل جهان است. فلونتینو پرز نیز در رئال مادرید خودش را مرکز ثقل باشگاه و عامل اصلی موفقیت‌ها می‌داند. هر کسی بخواهد خلاف این جریان شنا کند باید حذف شود. در فیلم «دختر گمشده» ساخته‌ی دیوید فینچر، دنیای مدرنِ رسانه‌ای به خوبی به تصویر کشیده شده است. جایی که سپر و قدرت رسانه‌ای می‌تواند شیطان را هم قربانی جلوه دهد. پرز نیز در روبروی دوربین ها یک مدیرِ همدل و رفیق و در پشت پرده کسی است ایکر کاسیاس را یک کوتوله احمق میداند که باشگاه را برای خودش میخواهد. پرز؛ شیطان یا نابغه؟

فلورنتینو پرز نه شیطان است و نه نابغه. او رئیس دیکتاتورمآب و قدرت‌طلبی است که سعی دارد منافع و انگیزه‌ه‌های شخصی‌اش برای اعتلای خود را در به وسیله‌ی سپر رسانه‌ای، به عنوان حرکت‌هایی دلسوزانه برای پیشرفت باشگاه معرفی کند. در عالم قدرت‌، اقتصاد و سیاست، فلونتینو پرز اولین نقش منفی نیست و آخرین رسوا شونده هم نخواهد بود. برای شناخته شدن چهره حقیقی هر کدام از مدیران فوتبالی و غیر فوتبالی شاید نیاز است یک نفر پیدا بشود که از محفل خصوصی آن‌ها فایل صوتی تهیه کند!

اما بزرگترین سوال اینجاست که چنین شخصی که همه چیز را در دو قطب قدرت شخصی و پول می‌بیند، چگونه می‌خواست با رفقایش با ایده سوپرلیگ، فوتبال را نجات دهد؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.