این فوتبال است و قلب یک دنیا برای کریستین می‌تپد

اختصاصی طرفداری/ رقابت‌های یورو با یک سال تاخیر برگزار شده است. در نقطه‌ی آغاز این هیجان هستیم. بازی دانمارک-فنلاند، دقیقه چهل و دوم. اما یک اتفاق هولناک همه چیز را در وحشت فرو می‌برد. ستاره‌ی دانمارک بدون هیچ برخوردی روی زمین می‌اُفتد. از همان لحظه همه می‌دانند اتفاق وحشتناکی افتاده است. داور سریعاً بازی را متوقف می‌کند و کادر پزشکی با سرعت از این سوی زمین به سمت اریکسن که در آن سوی زمین بی‌هوش افتاده، می‌دوند. اما یک مرد زودتر خودش را آنجا رسانده. سیمون کیائر، کاپیتان وایکینگ‌ها. در حالی که همه وحشت زده هستند، کاپیتان راه تنفس کریستین را باز می‌کند تا کادر پزشکی خودشان را برسانند. کادر پزشکی مشغول احیای کریستین هستند و بازیکنان دانمارک، دور هم‌بازی‌شان حلقه می‌زنند و بی‌وقفه اشک می‌ریزند. حال و هوای بازیکنان فنلاند نیز بهتر از رقیبان سرخ‌پوش‌شان نیست. آنها هم کنار زمین با حیرت ایستاده‌اند و اشک می‌ریزند. کل ورزشگاه غرق در سکوت و اندوه است. دیگر آبی و قرمز چه فرقی می‌کند، دیگر مرزها چه معنایی دارد وقتی که انسانی افتاده و دیگر نای نفس کشیدن ندارد؟ زندگی یک انسان. زندگیِ پدر یک خانواده‌ی نگران. زندگیِ همسرِ زنی وحشت‌زده‌ که با نگرانی خودش را به درون زمین می‌رساند و سیمون و کاسپر، قلب دلواپس و چشمان وحشت‌زده‌ی او را به آغوش می‌کشند. چشم میلیون‌ها بیننده روی صفحه تلویزیون است و همه با خودشان می‌گویند: خدای من، کریستین زنده می‌ماند؟ میلیون‌ها انسان در سراسر دنیا با هر رنگ، نژاد، دین و نحله‌ی فکری، برای ستاره‌ی سرخ‌ها دعا می‌کنند. همه دعا می‌کنند، چون کریستین، خانواده‌ای دارد که نگران او هستند. چون ورای هر چیزی کریستین، یک انسان است.

شماره ده دانمارک با تشریفات مخصوص شرایط اضطراری از ورزشگاه خارج می‌شود. خدای من آن پارچه‌های سفید چه معنایی دارد؟ نکند اریکسن مُرده باشد؟
وحشت و اندوه بر قلب یک دنیا چنگ می‌زند. دیگر هیچکس به فوتبال فکر نمی‌کند. دیگر برای هیچکسی اهمیت ندارد نتیجه‌ی بازی چه خواهد شد. همه منتظر مشخص شدن شرایط ستاره دانمارک هستند. آنسوی اقیانوس‌ها، آنسوی خشکی‌ها، آن طرف کره‌ی زمین، مردمی هستند که با نگرانی و بهت دست‌هایشان را روی صورتشان گذاشته‌اند‌ و به سلامتی ستاره‌ی خط میانی دانمارک فکر می‌کنند. همه قلب‌شان برای کریستین تند می‌زند و هیچکس به این موضوع فکر نمی‌کند که او از کدام سرزمین آمده است… این اعجاز فوتبال است. ورزشی که قلب انسان‌ها را از فرسنگ‌ها دورتر مثل اینترنت به هم وصل می‌کند‌. در روز دوازدهم ژوئن، برای لحظاتی، فوتبال با شمشیرِ اعجازش، مرزها را شکاف داد و همه‌ی انسان‌ها را کنار هم جمع کرد؛ جمعی دلواپس و دست به دعا. برای همین است که ما عاشق فوتبال هستیم. فوتبال، نماد و کهن‌الگویی برای فلسفه‌ی زندگی است. شادی، غم، رقابت و همدلی… همه‌ی عناصر زندگی در فوتبال جاری هستند. این را کریستین اریکسن بهتر از هر کسی می‌فهمد، وقتی که متوجه شد چگونه یک رقابت حساس به خاطر شرایط او متوقف شده است. نمی‌دانیم برای چه مدت دیگر، اما کریستین به زندگی برگشت و فوتبال با ما نشان داد که ارزش جان یک انسان بالاتر از هر رقابتی است. چیزی که سیاست ها و قدرت‌طلبی ها هرگز آن را نمی‌فهمند. کاش می‌شد سیاست را از تاریخ بشری حذف کرد و به دور غریزه‌ی قدرت‌طلبی آدم‌ها، سیم خاردار کشید.

نتیجه‌ی فکری خیلی‌ها از این حادثه این بود که زندگی چقدر بی‌ارزش است. برخی با خودشان گفتند وقتی که برخورد با مرگ انقدر نزدیک است چرا باید اصلاً به مصاف زندگی برویم؟ اما کاملاً برعکس. چنین اتفاقاتی ارزش زندگی را اثبات می‌کنند. ارزشمندی تک تک لحظات زیستن و اینکه در زندگی چیزهای مهمتری هم هست که باید دیوارهای انزوا و خودبینی‌مان را خراب کرده و آن‌ها را با دیگران شریک شویم: همدلی، مهربانی، عشق، ایثار و یا به قول سرمربی دانمارکی‌ها: رابطه‌ی انسانی… یا همانطور که کاپیتان کیائر گفت؛ وظیفه‌ی انسانی.
مواجهه با مرگ، همیشه انسان را به مرزهایی دورتر از خودخواهی می‌برد. بدون مرگ، زندگی جاودانه نمی‌توانست هیچ معنایی داشته باشد. این مرگ است که نیروی محرکه‌ی زندگی را بیدار می‌کند. این مواجهه با مرگ قریب الوقوعِ کریستین اریکسن بود که ما را با خواسته‌های خودبینانه و هولناک‌مان آشنا کرد. ما از این حادثه درس گرفتیم که زندگی را باید با دیگران تقسیم کنیم، و به این خاطر باید سپاسگزار فوتبال باشیم.

به عنوان یک موجود فناپذیر، بلاخره قلب ما در برهه‌ای از زمان و در مکانی خواهد ایستاد. این نیکی‌هاست است که برای همیشه نام ما را در رگ‌ و پیِ زمان جاری خواهند ساخت. کاش میشد همه، مهربانی‌مان را به شاخه‌های زمان پیوند بزنیم.