هفت سال از مرگ پهلوان باشی ایران گذشت

علیرضا سلیمانی به کمتر از حقش در کشتی ایران و جهان رسید. او یک قهرمانی جهان در مسابقات مارتینی سوئیس در سال ۱۹۸۹ داشت، یک بار قهرمان بازیهای آسیایی ۱۹۸۶ سئول شده بود و ۴ بار قهرمان آسیا، چهارمی المپیک و چهارمی جهان و ششمی المپیک و ششمی جهان را هم در کارنامه خود داشت اما…

اما حق علیرضا سلیمانی بیش از این بود. وقتی کشتی ایران به المپیک ۱۹۸۴ لس آنجلس نرفت، وقتی بودجه شرکت در مسابقات جهانی ۱۹۸۶ بوداپست و ۱۹۸۷ کلرمونت را نداشتیم، وقتی از پای پلکان هواپیمای حامل ورزشکاران به المپیک ۱۹۸۸ پایینش کشیدیم آن جا بود که او سومین میدان جدی المپیکی و جهانی خود را در مسابقات ۱۹۸۹ مارتینی، زمانی که ۳۴ ساله بود تجربه کرد.

او بعدها به علت سوء مدیریتها از حضور در مسابقات جهانی ۱۹۹۰ توکیو هم بازماند. سلیمانی می توانست مدال های بیشتری بگیرد، او در جهانی ۱۹۸۵ وقتی از ژوزف بالا کشتی گیر میزبان ۴ بر صفر پیش بود، سه اخطاره اش کردند و شانس مدال برنز را از او گرفتند. در ۲ دوره آخر حضورش در جهانی ۱۹۹۱ وارنا و المپیک ۱۹۹۲ بارسلونا هم او در ۳۵ و ۳۶ سالگی مغلوب جدول سخت و وحشی گری محمود دمیر کشتی گیر تیم ملی ترکیه شد و مدال نگرفت اما اوج کار او در مسابقات جهانی مارتینی بود. جایی که در مراحل اول کشتی گیر قدری مثل آندریاس شرودر آلمانی را برده بود و در فینال برابر بروس بومگارتنر آمریکایی در حالی که ۴ بر صفر عقب بود با نتیجه 5بر ۴ برنده شد، بومگارتنر 2سال به انتظار کشید تا بار دیگر با سلیمانی کشتی بگیرد و انتقامی جانانه از او داشته باشد اما در جهانی وارنا و در همان کشتی اول بار دیگر با او مسابقه داد و باز هم مغلوب شد واین بار با نتیجه یک بر صفر ….

سلیمانی به خاک رفت ولی یادش همیشه در خاطر کشتی و تاریخ ورزش ایران باقی خواهد ماند. یادش گرامی باد. دارنده ۶ بازوبند پهلوانی کشور و لقب پهلوان باشی، 7سال پیش در چنین روزی چشم از جهان فرو بست…