«تاج» چگونه «استقلال» شد؟ خاطره ای ماندگار از پورحیدری ، پدر استقلال

در رابطه با تصمیم بزرگ و جاودانه انتخاب نام‌ استقلال  از سوی مرحوم پورحیدری ، جدای از آنچه در بالا آمد ، باز نشر مصاحبه ای از عنایت الله آتشی ، نخستین مدیرعامل استقلال در همین رابطه پیش روی شماست.

این گفت‌وگو در روزهایی انجام شده است که زنده‌یاد منصور پورحیدری هنوز در میان ما بود و آسمانی نشده بود.

 انقلاب که شد، آقای شاه‌حسینی، رئیس سازمان تربیت‌بدنی شد. ایشان قبلا در باشگاه بوستان بسکتبال بازی می‌کرد. من هم کارمند سازمان تربیت‌بدنی بودم. کارشناس آنجا بودم. خب من را در سازمان می‌شناختند. سوابقم روشن بود. آقای تقدس‌نژاد، مدیرکل اداره تربیت‌بدنی هم نبض خیلی از کارها دستش بود و دوران معاونت من بر مجموعه ورزشی آزادی را دیده بود. شاید مجموعه این عوامل باعث شد که برای این مسئولیت خطیر (مدیرعامل تاج) انتخاب شوم.

– تاج خیلی شرایطش فرق می‌کرد. به بخش خصوصی تعلق نداشت. یک سیستم دولتی – نظامی و یک تیم حکومتی بود با ۴۵۰ نفر پرسنل. سه ماه حقوق این نفرات عقب افتاده بود. چند گروه سیاسی و چریکی دست گذاشته بودند روی باشگاه . حالا شما تصور کنید با این مشکلات، آن هم در سالی که دولت موقت تازه مستقر شد و کشور دچار حوادث طبیعی بعد از انقلاب است، چه کار دشواری می‌شود.

– اولین کاری که در آن شرایط کردم، این بود که تعدادی از قدیمی‌های استقلال را صدا زدم که بیایند به کمک باشگاه خودشان. عباس کردنوری، حسن نظری، ناصر حجازی، جواد قراب، رضا عادلخانی، حسن روشن، کشاورز، قاضی‌شعار، نراقی و به‌ خصوص منصور پورحیدری. این مرد خیلی نازنین است. خیلی گردن استقلال حق دارد. واقعا این روزها آرزویم این است که خیلی زود سلامتیش را به‌ دست بیاورد. انسان بزرگی است منصورخان. اگر از من بپرسند بهترین اقدامی که در آن مدت کردید چه بود، می‌گویم این‌ که کسی را طرد نکردم! نه تنها کسی را اخراج نکردم بلکه زمینه رفتن ۲۵۰ نفر از پرسنل به شهرهای‌شان را هم مهیا کردم. نعلچگر، ملک‌احمدی، مراغه‌چیان، پورحیدری و حسن میرزاآقابیگ از این طریق به مدیریت باشگاه اضافه شدند. مرحوم ناصر حجازی هم همین‌طور به ما اضافه شد.

– ناصر حجازی برند باشگاه استقلال بود. اگر از من بپرسند می‌گویم او چیزی مثل مایکل جردن برای NBA بود. یک برند تمام عیار.

– یادم می‌آید وقتی آمدم تاج از مسئول مالی باشگاه پرسیدم: «چقدر پول داریم؟» گفت: «فقط هزار دلار توی گاوصندوق باشگاه مانده است که آن هم جایزه بازیکنان فوتبال بود که فرصت توزیعش را در آن شرایط نداشتند.» دستور دادم فوری پول را بدهند به بچه‌ها. فکر کنم سال ۶۰ بود که حسابرس‌ها دو بار آمدند حساب‌های باشگاه را زیر و رو کردند و خدا را شکر حساب مالی ما پاک بود. در آن شرایط واقعاً هوادارها در حمایت از باشگاه سنگ‌تمام گذاشتند. خیلی‌ها مثل رضایی‌فرد، علی ابوطالب و خسرو دیهیم و ریاحی از باشگاه حمایت کردند و آدم نباید این‌ها را فراموش کند. برومند در وزنه‌برداری، معزی‌پور و برادران عرب همه این‌ها برای سرپا ماندن باشگاه با تمام وجودشان جنگیدند.

–  (تغییر نام «تاج» به «استقلال»):

اواخر سال ۵۹ آقای شاه‌حسینی زنگ زد به من و گفت هیات‌ دولت درخواست کرد که اسم تاج عوض شود.

جلسه‌ای با حضور من ، سیدآقا جلالی، منصور پورحیدری ، آقای بهرام‌صفت و پدر حسن روشن تشکیل دادیم. اسم‌های آزادی، تختی، جمهوری اسلامی و استقلال پیشنهاد شد. آن روزها شعار استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی یک شعار مردمی بود و همه جا شنیده می‌شد.

در آن جلسه معروف در سال ۵۹ خیلی دنبال این بودیم که اسمی انتخاب نکنیم که به تیم‌های رقیب اجازه ساختن شعارهای تند سیاسی بدهیم. چیزی مثل «تاج نامرد» که آن روزها بعضی تماشاگرها می‌گفتند! خب آن روزها شعار استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی یک شعار مردمی بود و همه جا شنیده می‌شد. من هم همین‌ها را بردم پیش آقای شاه‌حسینی و جلسه‌ای گذاشتیم.

وقتی بر اساس انتخاب در جلسه ، نام استقلال را به آقای شاه‌حسینی پیشنهاد دادیم. آقای شاه‌حسینی هم موافق بود. گفتیم خیلی از تیم‌های کشتی با اسم آقاتختی فعالیت می‌کنند. جمهوری اسلامی هم ساختار نظام است و استقلال مناسب‌تر است. آقای شاه‌حسینی همین پیشنهاد را به هیات‌ دولت برد و عصر همان روز زنگ زد گفت:

اسم باشگاه شد استقلال. خوشبختانه مردم هم خیلی زود پذیرفتند و تاج شد استقلال.