مهدی طارمی بدون چیپ، بدون هیس در الغرافه

از زمانی که مهدی طارمی دست چپ و راستش را شناخت و اسمش مرزهای محل زندگی‌اش را شکافت، مدام بحث انتقال او به لیگ‌های خارجی مطرح بود و این حرف و حدیث‌ها به ویژه در فصل نقل‌وانتقالات تابستانی شدت می‌گرفت. هر سه تابستانی که با عضویت طارمی در پرسپولیس گذشت، پر از جنگ اعصاب او برای هواداران بود.

یک بار اطرافیانش می‌گفتند القادسیه او را خواسته و بار و بندیلش را جمع کرده که به کویت برود، یک بار داستان لگانس اسپانیا و پنج تیم دیگر لالیگایی مطرح بود و یک بار هم قصه پر از درد حضور ناگهانی‌اش در ریزه‌اسپور؛ آتشی که دودش هنوز چشم میلیون‌ها نفر را می‌سوزاند و شاید اغراق نباشد اگر بگوییم مهم‌ترین بخت تاریخ پرسپولیس برای قهرمانی در آسیا را از کف این تیم ربود. ابن تابستان اما حکایت دیگری داشت. مهدی طارمی که از قضا در هوای جام‌جهانی نفس کشیده بود و طبعا باید شوقش برای بازی در اروپا صدچندان می‌شد، چنان رام و آرام سر تمرینات الغرافه قطر برگشت و چنان بی‌حاشیه کارش را با این تیم استارت زد که همه انگشت به دهان ماندند. عجب روزگار غریبی است؛ آنجا که آدم‌ها برای سهامداران اصلی قد کشیدن‌شان شاخ می‌شوند، اما اطاعت و فرمانبرداری را برای غریبه‌ها می‌برند.

مهدی طارمی کار بدی نکرده است. او با الغرافه قرارداد داشت و با فراغت از بازی‌های ملی، درست به موقع سر تمرینات تیم باشگاهی‌اش برگشت؛ اما پرسش اساسی این است که او چرا هرگز پرسپولیس را مشمول یک سر سوزن از این همه ادب و احترام نکرد؟ از فاجعه تاریخی ریزه‌اسپور که بگذریم، مگر ابتدای لیگ هفدهم یک فصل دیگر از قرارداد طارمی با سرخپوشان باقی نمانده بود؟ پس چرا او تا چند هفته بعد از شروع تمرینات، از حضور در محل تمرین سر باز زد و همه را خون دل داد؟ کسی چه می‌داند؛ شاید قرارداد طارمی با پرسپولیسی‌ها روی دستمال کاغذی بود و قراردادش با قطری‌ها روی پوست آهو، شاید هم الغرافه باشگاهی با میلیون‌ها هوادار است که به طارمی گمنام مجال رشد و ترقی داد و برایش از لیگ دسته اول ایران به سمت جام‌جهانی پل زد!

یک جنبه ماجرا، نوع مدیریت باشگاه‌هاست که باعث می‌شود حتی تیم هفتم لیگ قطر هم نسبت به غول‌های فوتبال ایران کنترل بهتری روی بازیکنانش داشته باشد. جنبه دیگر داستان اما حفره معرفت و قدرشناسی نزد بازیکنان ایرانی است که این یکی بدجوری آدم را آزار می‌دهد. مهدی طارمی که دست‌های عسلی پرسپولیس را گاز گرفت و به هوادارانش پشت کرد، حالا سرباز مطیع شیوخ عربی است؛ بدون چیپ، بدون هیس!

رسول بهروش