تکرار آشفتگی در فوتبال ایران

۶ و ۴، اهلیت، خیریت، ظرفیت، سیاست، مدیریت! همه آن چیزیست که این روزها مدام در ذهنم بعد از بازی سه‌شنبه‌شب پرسپولیس و الهلال تکرار می‌شود. تکرار نه از جنس آن “تَکرار”های پرشور تاریخی که از جنس کلیشه‌های کسل‌کننده‌ روزمرگی! تکراری که جمع کلمات و ارقام ۶ و ۴ اش منهای عشق برابر می‌شود با واقعیت. واقعیت حال ‌و روز آشفته‌ این روزهای فوتبالمان. فوتبالی که اگر صعود بی‌دردسر به جام جهانی را از پیکره‌اش بگیری به واقعیتی در حد صفر و اگر شور و عشق هواداری را از روحش بستانی به واقعیتی زیر صفر نزول می‌کند!

دو بالی که به لطفش هنوز فوتبال داخلی توانایی پرواز روحمان را دارد. دو بالی که هر ۴ سال یک‌بار، یک بالش برای پرواز به جام جهانی به خلق حماسه و دعاهای هوادارانش نیاز پیدا می‌کند و بال دیگرش سال‌هاست که پرواز را به عشق نمادهای ۶ و ۴ از یاد نبرده است.

۶ و ۴

نمادهایی که بیشتر از آنکه بیانگر هویت و اصالت و بزرگی دو رنگ قرمز و آبی باشند نشان‌دهنده‌ ناکامی و ناتوانی باشگاه‌هایشان طی حداقل دو دهه اخیر برای چشیدن طعم موفقیت و تبعاً نمادسازی هستند. اعدادی تک‌رقمی که بیانگر رقم ارزش کری‌های سخیفی است که فوتبالفارسی را از درون زمین به روی سکوها هم سرایت داده و فرهنگ هواداری را هم به‌مانند مؤلفه‌های فوتبالش صرفاً در گرو عشق و تعصب معنا کرده است. نمادهایی که به‌مانند جمله شعارزده “پرسپولیس ایران و یا استقلال ایران” و “امروز همه ایران قرمز یا آبی است” کهنه و ناکارآمد و شبیه شوخی به نظر می‌رسند!

فرهنگ هواداری که در هنگام میزبانی تیم ملی از تیم‌های عربی برای یادآوری بی‌مایگی فرهنگ و تاریخ سرزمین تیم حریف و نشان دادن تمدن غنی خودمان، با انواع و اقسام فحاشی‌ها و شخم‌زنی خانواده تک‌تک بازیکنان تیم مهمان از آن‌ها پذیرایی می‌کند ولی وقتی پای کری خوانی و پشتوانه سازی برای نمادهای تک‌رقمی ۶ و ۴ به میان می‌آید پتکش بر سر باشگاه وطنی می‌شود عمر عبدالرحمان و عمر الخریبین!

خیریت

واژه ای که از این به بعد به لطف شاهکار خودجوش مهدی طارمی خیلی در فوتبالمان شنیده خواهد شد. خیریتی که از مصلحتش خوردن ۴ گل پرسپولیس از حریف خود، دهن‌کجی بازیکنان تیم حریف به آقای گل فوتبال جهان و از برکتش ستاره‌هایی کاغذی از جنس مهدی طارمی نصیب هواداران این فوتبال شده است. خیریتی که در باد کردن ستاره‌های بادکنکی‌اش، همه‌مان مقصریم!از هوادارش گرفته تا مطبوعات و ورزشی نویسان و خبرنگاران! تقصیر از جنس قانون ستاره پروری در این مملکت که برای در متن بودن باید بیشتر در حاشیه باشی!

خلاصه آنکه در فوتبال این سرزمین ستاره‌های کاغذی‌اش مثل خیلی از قبح‌های دیگر که شکسته‌اند ، “ی” خیریت را هم با افکار کودکانه خود انداخته‌اند تا در یک قمار عاشقانه به گمان خود،خیریت را نصیب خود و خریت را نصیب دلدادگانشان کنند اما وقتی به پایان بازی نزدیک می‌شوی می‌بینی چیزی که عاید خودشان می‌شود احمریت و آنچه نصیب دلدادگانشان می‌شود خیریت هست!خیریت برای شناخت ستارگان واقعی اسمان ابری فوتبالش!

ظرفیت

وقتی این کلمه به ذهنم می‌آید ناخودآگاه یاد دیالوگ جمشید مشایخی در فیلم کمال‌الملک علی حاتمی می‌افتم که می‌گفت: “آن روزها من یک شاگرد مدرسه‌ی ساده بودم…امروز معلمم و آشنای مردم. مردمی که برای نقاش‌باشی خودشان حکایت‌ها ساخته‌اند…اختیار با من نیست که بگویم بله! برای اخذ این تصمیم شما باید محبان مرا یکی‌یکی حاضر کنید”

دیالوگی که وقتی من رد پایش را در اخلاقیات بازیکنان ایرانی جستجو کردم به جنازه‌اش در بگومگوهای اینستاگرامی دهه هشتادی سردار آزمون و سعید عزت‌اللهی و به خودسری‌های گاه و بی گاه مهدی طارمی و شادی‌های پس از گل محسن مسلمان و فرشاد احمدزاده رسیدم! عنصری مفقود که به دلیل گنجایش محدودش خاصه در بازیکنان فوتبال و به‌طور عام در سلبریتی های ایرانی یک‌شبه آن‌ها را از عرش تا فرش به زیر می‌کشاند!

اهلیت،مدیریت و سیاست

سه واژه‌ای که در فوتبال ایران سرنوشت محتومشان بدجور به هم گره‌خورده است ولی هیچ‌کدام به لطف متولیان ورزش این مملکت سعادت نشستن بر سر یک سفره را باهم هنوز پیدا نکرده‌اند!داستانشان اینطور است:

آن‌کس که در این فوتبال اهلیت دارد نه بر سر میز مدیریت نشسته و نه بر تخت خدمت سیاست لم‌داده! آن‌کس که سیاسی هست به‌واقع نه مدیریت را بلد است و نه اهلیت دارد! و البته آن‌کسانی که مدیریت و اهلیت را منهای سیاست دارند، در اقلیت‌اند!

آنچه از دل داستان این سه نارفیق بیرون می‌آید بدهی میلیاردی ژوزه و حساب صفر باشگاه پرسپولیس و محرومیت آن از دو پنجره نقل و انتقالات است! امیدوارم روزی برسد که چوب عقلانیت شر هرچه خیریت هست را از ستاره‌های کاغذی، مدیران سیاسی و کری‌های مبتذل فرهنگ غلط هواداری‌مان بگیرد تا ما را هم فقط برای اندکی هم که شده با واقعیتی شیرین به نام لذت از فوتبال وطنی آشنا کند!

آی اسپورت