علی دایی ؛ تاکتیک یا غریزه ، مسئله این است !

” علی دایی را خدا بغل کرده است “ . این جمله‌ برای فوتبال دوستان ایرانی بسیار آشناست . علی دایی مرد اول تالار افتخارات فوتبال و حتی ورزش ایران ، بارها با این جمله به استقبال

منتقدان و دشمنان خود رفته است . قصد حمایت یا تخریب شخصیت سرمربی نفت تهران را نداریم ، اما رفتار‌ها و گفتار‌های ضد و نقیض دایی ما را بر آن داشت تا چند خطی را به شهریار فوتبال ایران

و عملکردش به عنوان سرمربی تیمی لیگ برتری در این فوتبال ، اختصاص دهیم .

در بازی نیمه نهایی جام حذفی بین سپاهان اصفهان و نفت تهران که در اصفهان برگزار می‌شد ، ماجرای پرخاشگری‌های دایی با تمامی آنچه تا به حال از او دیده بودیم فرق می‌کرد .

تیم دایی ۱۰ نفره بود ، سپاهان همه جانبه به دروازه‌ی نفت حمله می‌کرد و هر لحظه امکان داشت گل تساوی را ببینیم .

باید دقت کرد که عکس‌العمل دایی پس از اعلام پنالتی به هیچ وجه یک رفتار غریزی نبود و هیچ ربطی به سابقه‌ی قبلی که از او سراغ داریم نداشت .

دایی برای این حرکات برنامه داشت . او به خوبی می‌دانست که اگر اعتراض کند و جو بازی را بهم بریزد اخراج می‌شود . پس چرا این کار را کرد ؟

در واقع دایی دست به قماری سنگین دررابطه با سرنوشت تیمش زد . او می‌دانست که اگر پنالتی گرفته شود و آن پنالتی گل شود و بازی به وقت‌های اضافه برود ، با یک بازیکن کمتر و با بازی در

ورزشگاه حریف قطعا تیمی که حذف می‌شود نفت تهران است .

آری ، دایی قمار کرد . او بلافاصله پس از اعلام پنالتی جو بازی را متشنج کرد و فاصله‌ای بسیار زیاد بین زمان اعلام پنالتی و زمان زدن ضربه ایجاد کرد تا تمرکز پنالتی زن سپاهان را از بین ببرد .

او خود را فدای صعود تیمش به فینال کرد . او جنجال به راه انداخت و اخراج شد تا شاید آن پنالتی گل نشود و نفت به فینال برود .

دایی این قمار را برد . اما اگر آن پنالتی گل می‌شد تمام نقشه‌هایش نقش بر آب می‌شد .

از نظر فنی حرکت دایی یک تاکتیک بود و از نظر اخلاقی همان واژه‌ای بود که بعد بازی با استقلال تهران به علیرضا منصوریان نسبت داده بود !

دایی باید بداند که همیشه در روی یک پاشنه نمی‌چرخد . کسی نمی‌تواند در قمار همیشه برنده باشد . حتی علی دایی ! 

محسن بزرگ