شفر پس از دیدار برابر سپاهان نتایج خوبی نگرفت

در هفته های اخیر به انحا مختلف باشگاه استقلال در تیررس انتقادات رسانه ای و از آن بدتر کانال ها و شبکه های غیراستاندارد فضای مجازی قرار گرفته است. چرا پنالتی در دربی چیپ زده شد؟ چرا کاپیتان با منشا حرف زد؟ چرا شفر در کنفرانس بازیکنانش را تخریب کرد؟ چرا مربی اخراج نمی شود؟

استقلال روزهای بعد از دربی را با این انتقادات سرکرد و با برد سپاهان ماجرا تغییر کرد اما انتقادها هم تغییر شکل دادند. چرا مربی را مثل مربی تیم های قهرمان در پایان بازی روی دست گرفته و بالا انداختند؟ و سپس چرا منتظری دفاع راست بازی کرد؟ چرا تعویض ها خوب نبودند؟ چرا شفر اخراج شد؟ چرا مجیدی آمد؟ و…

این البته همه داستان نیست. ماجرای استقلال ، داستانی است که می توان به سرتاسر فوتبال ایران بسطش کرد. یک جور سبک زندگی و یا شاید معضل فرهنگی که در فوتبال ایران نهادینه شده است؛ زندگی در زمین پهناور زیاده روی و افراط که تجلی اش در بخش های مختلف مثلا می شود (بشدت) خوش استقبال و (وحشتناک) بد بدرقه بودن، فحاشی و سنگ پرانی در ورزشگاه ها، تغییرات پی در پی مدیریت و مربی، اعتراضات داوری و هزاران چیز دیگر که اگر کمی در آن دقیق شویم یک ریشه مشترک دارند و آن افراط است افراط.

شفر در استقلال

بعد از برد دقایق آخر برابر سپاهان ، بازیکنان و اعضای کادرفنی استقلال آمدند شفر روی دست گرفتند و انداختند بالا اما قدرت افراط است دیگر ، او را آنقدر بالا انداختند که از باشگاه هم افتاد بیرون. در فوتبال ایران فاصله بین قهرمان بودن و زمین خوردن مثل فاصله بازی با سپاهان و پدیده برای استقلال است. مربی را که دو هفته قبل مثل قهرمان ها و هورا کنان بالا انداختند و چند روز بعد همین مربی را به تمرین راه ندادند. این است زندگی در دشت پهناور زیاده روی…

شاید انتظار می رفت آن هایی که شفر را در نقش جهان روی دست گرفته و بالا انداختند، بعد از جدایی این مربی در مصاحبه ها یا پست های اینستاگرامی شان نسبت به این اتفاق واکنشی در حد تشکر یا خداحافظی داشته باشند.