در جام جهانی‌ واقعاً قرار است شاهد کدام معجزه باشیم؟

درست مثل وضعیت این روزهای تیم ملی ایران که صبر کردن و مدارا برایش به واژه‌هایی تکراری تبدیل شده‌اند… در این ۱۲ روز باقی‌ مانده به نخستین بازی ما در جام جهانی‌ واقعاً قرار است شاهد کدام معجزه باشیم؟
سختگیرانه است که تصور کنیم در این روزها اتفاق خارق‌‌‌العاده‌ای رخ می‌دهد. هر کاری باید می‌کردیم لابد تا کنون انجام داده‌ایم.
از بازی‌های تدارکاتی و اردوهای آنچنانی گرفته تا کلاس‌های تئوریک و تمریناتی که در ایران و ترکیه انجام داده‌ایم‌؛ هر چه بود همین بود و تمام.
توان ما همین قدر بود. دیگر در این روزها که مثل شب‌های امتحان می‌ماند قرار نیست درس‌ها را حفظ کنیم. شب امتحان ما فقط ادای بچه درس‌خوان‌ها را درمی‌آوردیم.
برای ما ته کلاسی‌های درس‌نخوان که روی نیمکت آخر می‌نشستیم و سر به سر همه می‌گذاشتیم شب امتحان و دو هفته قبل از امتحان نهایی هیچ توفیری نداشت. وقتی درس‌خوان نباشی چه فرقی دارد که چه روزی امتحان داری؟
برای تیم ملی هم چقدر باید بابت درس‌های نخوانده و اردوهای نرفته و بازی‌های تدارکاتی لغو شده نوشت؟
گاهی باید رها کرد و رفت. باید سبکبال شد از انرژی‌های منفی‌‌؛ ما که خوب درس نخوانده‌ایم‌؛ بگذارید این شب امتحان هم نخوانیم. فکر می‌کنید چه می‌شود؟
مگر روزی که برای صعود به جام جهانی‌ ۹۸ فرانسه در جهنم ملبورن‌ گیر افتاده بودیم، وی‌یرای برزیلی به ملی‌پوشان چه گفت؟ سیگاری دود کرد و گفت هر کاری خواستید در زمین انجام بدهید. نسخه‌ای از این بهتر برای شما ندارم!
برای ما که زمان را از دست داده‌ایم همین امروز حتی اگر با برزیل هم بازی تدارکاتی برگزار کنیم اتفاقی نمی‌افتد.
ما را بچه‌های شب امتحان بدانید. به وقتش، یعنی همان روزی که باید به مصاف مراکش برویم به همه چیز فکر می‌کنیم.
اصلاً وقتی به مصاف اسپانیا و پرتغال رفتیم همان شب قبل از بازی فکر همه چیز را خواهیم کرد.
زندگی را به خود تلخ کردن بابت همه کارهایی که انجام نداده‌ایم بی‌فایده است. شیرین‌کام باشید دوستان‌‌؛ جام جهانی‌ در پیش است. هر چه پیش‌‌ آید خوش آید!