بازی واکنشی یعنی خودکشی پرسپولیس

پرسپولیس که حذف در نیمه نهایی آسیا را فراموش کرده و بر رویای قهرمانی قاره‌ای‌اش نقطه پایان گذاشته، بعد از برد حذفی شرایط روانی نسبتا مناسبی دارد‌. ظاهرا شوک ناشی از محرومیت طارمی هم نزد اعضای تیم فروکش کرده و همه این مساله را پذیرفته‌اند.

می‌شد فاکتور شوق و انگیزه برای پیروزی در این مسابقه بزرگ را به وضوح در پیکسل پیکسل عکس‌ چهره بازیکنان پرسپولیس به وضوح دید. پس تا اینجا بخش مهمی از راه را برانکو رفته و می‌داند بازیکنانش به اندازه او و یا شاید بیشتر از خودش دنبال پیروزی و موفقیت مقابل رقیب دیرینه می‌گردند.

برانکو و همراهانش در کادر فنی برای اینکه بخواهند بازیکنان را به لحاظ ذهنی آماده این بازی کنند کار سختی ندارند چرا که همه، حتی آنهایی که تجربه حضور در این بازی را ندارند از ابعاد اهمیت این مسابقه آگاهی دارند و می‌دانند برای برخی هواداران بردن این مسابقه چقدر اهمیت دارد.

از بحث اهمیت که بگذریم شناخت حواشی و لم بازی کردن در شهرآورد چیزی است که شاید در این تیم نصیب هر کسی نشده. حالا و در ترکیب احتمالی پرسپولیس منشا، رسن و خلیل‌زاده نفراتی هستند که حاشیه‌های این بازی را ندیده‌اند و با دشواری‌های حل شدن در این بازی آشنا نیستند. از این جمع البته خلیل‌زاده در بازی‌های سپاهان و تراکتورسازی مقابل استقلال شرایط مسابقات سنگین ۶۰-۵۰ هزار نفری را تجربه کرده اما قصه این مسابقه چیز دیگری است و او می‌داند اشتباه احتمالی در این مسابقه مهم‌ترین و احتمالا نابخشودنی‌ترین اشتباه عمر فوتبالی‌اش خواهد بود تا اینطوری حواسش را بیشتر جمع کند.

بشار رسن هم فقط ۲۰ سال سن دارد. او مدام از بزرگی شهرآورد عراق بین زورا و جاویا می‌گوید و اینکه شرایط آن مسابقه هم چیزی است شبیه شهرآورد سرخابی تهران. سن بشار پایین است اما مدل بازی او شبیه فوتبالیست‌هایی نیست که تصور کنیم در این بازی احساساتی می‌شود و کیفیت فنی‌اش در سایه قرار می‌گیرد.

این مساله در مورد منشا هم تا حدودی صادق است. معمولا بازیکنان خارجی در این مسابقه تحت تاثیر شرایط بازی قرار نگرفته و در اتمسفر ورزشگاه غرق نشده‌اند. هرچند این وسط یکی مثل ایمون زاید هم پیدا شده تا بیش از اندازه بدرخشد و اسمش را در دفتر این مسابقه ماندگار کند اما بقیه خارجی‌های پرسپولیس در این مسابقه نه خیلی ضعیف بوده‌اند و نه مثل یک ستاره درخشیده‌اند.

بعد از بحث شهرآورد ندیده‌ها باید برگردیم به همان موضوع کیفیت و این سوال بزرگ را مطرح کنیم که آیا پرسپولیس می‌تواند همان نمایش‌های دلپذیر فصل گذشته و برخی مسابقات این فصل را مقابل رقیب دیرینه ارائه کند؟ شاید با غیبت یکی دو مهره تاثیرگذار این مساله با چالش مواجه شده و البته همه می‌دانند تیم برانکو هنوز با فرم رویایی بیشتر مقاطع فصل قبل فاصله دارد اما در طرف مقابل منصوریانی هم در کار نیست تا به فکر خنثی کردن تیم برانکو باشد و به احتمال فراوان شفر ابتدا به دنبال القای تفکرات خود برای بازی تیمش خواهد بود و از کار انداختن نیروهای تهاجمی تیم برانکو در اولویت بعدی قرار می‌گیرد.