شکایت و شکایت‌کشی؛ آخر قصه مجتبی و استقلال

این از بدی‌های فوتبال ایران است که ستاره‌های فوتبال با ناراحتی و تلخ کامی کفش‌ها را آویزان می‌کنند و کینه به دل از باشگاه سابق می‌روند. نمونه‌اش اتفاقی که برای مجتبی جباری رخ داده است. او خیلی دوست داشت این فصل فوتبالش را در استقلال به پایان ببرد و در انتهای فصل برای همیشه کفش‌ها را آویزان کند اما شرایط آن طور که می‌خواست پیش نرفت و حالا مجتبی بیرون مانده و شکواییه خود را علیه افتخاری – مدیر عامل باشگاه استقلال به روی کاغذ آورده است.

نه باشگاه کوتاه آمد و نه بازیکن و متاسفانه فوتبال بهانه‌ای شده که حرمت‌ها شکسته شود. این واقعیت ملموس فوتبال ایران است. با وجود گردش مالی بالا در باشگاه‌های فوتبال، رفتارهایش حرفه‌ای نیست. جایگاه‌ها تعریف شده نیست و در پایان همه چیز قصه بهم می‌ریزد و به بدترین شکل ممکن تمام می‌شود.
استقلال اگر مجتبی جباری را نمی‌خواست و نیت به این داشت به خاطر عدم نتیجه گیری احتمالی او را کنار بگذارد اصلا نباید در ابتدای فصل او را بخدمت می‌گرفت و زمانی که تصمیم گرفت او را کنار بگارد باید شان او را رعایت می‌کرد. یک اس‌ام‌اس که دیگر به سر تمرین نیا و بیا تو جلسه اما جلسه‌ای برگزار نمی‌شود و در ادامه هیچ چیز به مجتبی نمی‌گویند. بازیکنی که در گذشته ارائه گر بازی‌های خوبی برای استقلال بوده و در بخشی از موفقیت‌های این باشگاه سهیم بوده است.
نخواستن عیب نیست و این حق طبیعی استقلال بود که مجتبی را نخواهد اما بی‌احترامی عیب است. استقلال شان مجتبی جباری را رعایت نکرد و این شاید به این خاطر باشد که مدیران فوتبالی ما مدیر هستند اما فوتبالی نیستند.
و این قصه بد هم چنان ادامه خواهد داشت چون در فوتبال مصلحت اندیشی حکم می‌کند. مدیران ما می‌ترسند و چشم تو چشم بازیکن به او نمی‌گویند به این دلیل و … دیگر به تو نیاز نداریم. به تو احترام می‌گذاریم و این هم حق و حقوقت. ما را به خیر و تو را بسلامت و انشاالله که موفق باشی. بی حرف و حدیث. این رفتارهای به ظاهر ساده را هم بلد نیستیم و هزار راه کج و نرفته را می‌رویم تا این حرف‌ها را بزنیم.
و این قصه بد هم چنان ادامه خواهد داشت.