علیرضا منصوریان ؛ مهره‌ای که کامل سوخت

علیرضا منصوریان به طور کامل سوخت. تا پیش از دیدار با ذوب‌آهن او یک مهره نیمه سوخته بود که هنوز امیدهایی برای ماندن داشت، ولی در بازی با ذوب آهن علیرغم اینکه استقلال بد بازی نکرد اما خشم فوران زده هواداران این تیم او را به سمت رفتن و استعفا دادن «هول» داد. هوادارانی که دیگر ذهنیت مثبتی از او نداشتند، منتظر یک بهانه بودند تا خشم‌ها و ناکامی‌شان را در اولین فرصت ابراز کنند.

اینکه چه کسی زیر سوختن علیرضا منصوریان کبریت کشید نیاز به واکاوی ندارد. مدیرانی که سال‌هاست به دلیل عدم آشنایی با فوتبال از نردبان ستاره‌های محبوب بالا می‌روند و هر زمان که احساس خطر کنند نردبان ترقی‌شان را به زمین می‌زنند. آنها در خراب کردن اسطوره‌ها همیشه نقش اول را بازی کرده‌اند. هر چند که منصوریان نیز بخش عمده‌ای از خودسوزی‌اش را خود تقبل کرد اما اساس و تفکرات حاکم بر فوتبال کشور سبب شد که منصوریان به چنین سرنوشت تلخی گرفتار شود. سرنوشتی که می‌تواند برای علی کریمی هم رقم بخورد.

علیرضا منصوریان در برنامه ۹۰ زمانی که روی خط آمد به یک «متکلم وحده» بدل شد که با پراکنده گویی‌های بسیار، ادبیات ناهمگون، استفاده از کلمات فارسی و انگلیسی نامناسب، التماس و تمنا نشان داد که خودش تا چه اندازه از نظر روحی برای مدیریت تیمش سردرگم و مضطرب است. باید به این واقعیت اشاره کنیم سرمربی استقلال که روزگاری مرد محبوب سکوها بود از فردا تا مدت‌ها باید از مجموعه آبی‌ها فاصله بگیرد تا بتواند بار دیگر ضمن شروع کردن از نقطه صفر به دنبال معجزه‌ای باشد تا معصومیت از دست رفته‌اش را باز یابد. منصوریان با اتخاذ یک استراتژی غلط، حداقل برای سال‌ها خودش را از استقلال دور کرد. او انگار تازه متوجه شد که چه رو دستی خورده است. هم رو دست خورد و هم محبوبیتش را با تناقض گویی‌ها در برنامه تلویزیونی و ضعف‌های مربیگری تا حد زیادی از دست داد. منصوریان که برای اخراج شدن التماس می‌کرد، تا شاید جو حاکم را به نفع خود مصادره کند، نتوانست سناریوی پر از اشتباهش را آنطور که می‌خواست پیش ببرد. بنابراین در شبی که تیمش بد بازی نکرد و می‌توانست پیروز میدان هم باشد آنقدر طناب افکار عمومی دور گردنش را فشار داد که چاره کار را در استعفا دید.

باید بپذیریم که مرد محبوب هواداران زود به نیمکت استقلال رسید. قبای مربیگری استقلال به تن منصوریان گشاد بود. او اقتدار لازم برای نه گفتن‌ها را نداشت، خط قرمزهای او در روابطش با بازیکنان تعریف شده نبود، «مشتی» بازی‌های کنار زمین با بازیکنان حریف سنخیتی با فوتبال حرفه‌ای ندارد. انگار منصوریان همچنان در دهه ۷۰ فوتبال باقی مانده است. واقعیت این است که منصوریان برای تیم بزرگی همچون استقلال کوچک بود. بهتر است مدتها از کسوت مربیگری فاصله بگیرد تا بداند الزاما هر بازیکن خوبی، مربی خوبی نیست، یاد بگیرد دست دوستی فشردن با لیدرهای تیم همیشه حمایت نیست، گاهی اوقات به «حیا کن رها کن» هم ختم می شود، بیاموزد که نیازمند مشاوران زبده‌ای است، و آنقدر یاد بگیرد تا از بازیکنانش کوچک‌تر نباشد. شاید این فاصله برای منصوریان بهترین شانس زندگی‌اش باشد.