منصوریان، به ترکیب ثابت و موفقش، وفادار می‌ماند یا «من خودش»؟

مستقل از شیوه فکری و نحوه مربیگری هر کس که مربی استقلال باشد- اینک منصوریان – استقلال خود شخصیتی دارد خاص و شخصیتی دارد والا. شخصیتی ممتاز که خدشه برنمی‌دارد، حتی با سه باخت در ۵ هفته!

اما اینک بحث درباره نحوه عمل منصوریان است! او چه خواهد کرد؟ او از گذشت ایام و از معلم روزگار چه خواهد آموخت و آموزه‌هایش را چگونه به کار خواهد بست؟!

منصوریان کارنامه‌ای دارد روشن! کارنامه‌ای تا امروز نامقبول! در باقیمانده راه او چه خواهد کرد؟ تجدید نظر یا پافشاری و اصرار بر شیوه‌ای که کار را به اینجا رساند؟ منصوریان، درهای اظهار نظر و پنجره‌های نقد و انتقاد را به روی گوش‌های خود همچنان می‌بندد یا از اهرم پرقدرت خردورزی و خرد جمعی استفاده می‌کند؟ منصوریان خود را در معرض نگاه‌های اهل فن و ارزیابی‌های کارشناسانه قرار می‌دهد یا از این حربه کارآمد استفاده نمی‌کند؟ تمرین پشت دیوارهای قلعه سنگباران!

منصوریان، به «مار تجربه» در آستین خود، جای امنی می‌دهد یا شمشیر جوانی را، دوباره و این‌بار بر اساس باورمندی بیشتر، در دست می‌گیرد و به جنگ عادت‌های غلط می‌رود؟ عادت‌های غلط قدیمی و عادت‌های غلط جدید و مدرن!

منصوریان، به ترکیب ثابت و موفقش، وفادار می‌ماند یا «من خودش» را در هر هفته به شکلی فیکس، روانه میدان می‌کند؟ «من درونش»، منی که می‌خواهد همه جا باشد و همه گاه دیده شود! «من خودنما!»
لجبازی مربیانه را می‌فهمیم و به آن باور داریم! من می‌گویم و من می‌خواهمِ مربیانه را درک می‌کنیم و ضروری‌اش می‌دانیم! ولی انتقاد از خود هم یک اصل است! انتقاد از خود هم واجبی لازم است! منصوریان، دوستانی لازم دارد که دانا باشند! دوستانی که درست ببینند و راست بگویند! همکارانی که عصای دستش باشند نه وبال گردنش! نه مزاحم تصمیم‌های آنی‌اش! کسانی که اشتباهاتش را درست نه‌انگارند!

عالمی دیگر باید ساخت وز نو آدمی