فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ، تماشاگر آواری هستند که بر سر فوتبال ایران می ریزد

فدراسیون فوتبال ، همان فدراسیونی که سرمربی‌ تیم‌ملی و متخصص‌ترین چهره‌اش از خراب شدن سقف فوتبال خبر داده، برخوردهایش با این بحران از زمین تا آسمان با آنچه فیفا انجام می‌دهد، فاصله دارد.

جمله‌ای از کارلوس کی‌روش باید کلیدواژه بحث‌ها در فوتبال ایران باشد: «این فوتبال تا چند سال دیگر روی سر شما خراب می‌شود.»

این جمله هزار معنا دارد، در هزار بحث و مساله مصداق دارد‌‌. یک مصداقش را نه در جشن صعود پی‌در‌پی به جام جهانی، بلکه در بازار نقل و انتقالات پیدا کنیم، در باشگاه‌هایی که ساختمان اندیشه و تفکرشان فروریخته، باشگاه‌های ورشکسته که یک قدم از راه شکست و بیهودگی پا پس نمی‌کشند.

فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ تماشاگران این آوارند‌. برای تغییر راه حرف می‌زنند اما همه چیز در حد یک حرف باقی می‌ماند. یک قدم بیشتر و پیش‌تر از حرف برداشته نمی‌شود.

نقل و انتقالات فرا رسیده و تیم‌های بدهکار و ورشکسته همچنان تیم‌های چند ده میلیاردی می‌بندند و برای پرداخت این قراردادها ملالی ندارند. مدیران باشگاه‌ها در رویای کوچک برنده بودن در بازار نقل و انتقالات، بعد از قراردادهای گزاف عکس یادگاری را روی کانال تلگرام باشگاه می‌فرستند، با لبخندهایی که حیرت‌آور است.

هیچ‌کس نمی‌پرسد شما چرا با این شتاب به سمت ورشکستگی بیشتر قدم برمی‌دارید و چرا در عین بدهکاری و بحران اقتصادی از ولع خرید و ارقام گزاف دست نمی‌کشید؟ این بازیکنانی که یک میلیارد و بیشتر طلب می‌کنند، قیمت جهانی‌شان چند است؟

داستان بازیکنان فوتبال در ایران را از زاویه‌ای دیگر هم باید دید. بازیکنان فوتبال در ایران پیش از آنکه مطالبات خود را از باشگاه‌ها دریافت کنند، باید مالیات قرارداد خود را بپردازند. بسیاری از بازیکنان از دو یا سه فصل پیش همچنان از باشگاه‌های پیشین خود طلبکارند اما مالیات قراردادشان را پرداخت کرده‌اند و در آینده نیز بعید است که به این آسانی‌ها به مطالبات خود برسند.

باشگاه‌های بی‌تعهد اما بدون آنکه مسائل اقتصادی خود را حل کنند، در نقل و انتقالات قراردادهای چند صد میلیونی و چند میلیاردی می‌‌بندند. بازیکنانی که موقعیت‌هایی ممتاز در فوتبال ایران دارند، اغلب به پول خود می‌رسند و قراردادهای میلیاردی خود را دریافت می‌کنند اما بسیاری از بازیکنان متوسط در فوتبال ایران همیشه گرفتار بحران‌های اقتصادی فوتبال هستند و قراردادهای چند صد میلیونی‌شان فقط در حرف منعقد شده و در عمل خبری از این پول‌ها نیست. جامعه اما همه‌ بازیکنان فوتبال را متمول و زیاده‌خواه می‌شناسد‌‌.

فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ هیچ واکنشی در مقابل تیم‌های بدهکار ندارند و با مدیران بی‌تعهد این باشگاه‌ها سازگارند و تهدید باشگاه‌های بدهکار فقط در مصاحبه‌ها و در اخبار خبرگزاری‌ها کاربرد دارد. از میان تیم‌های بدهکار فقط آنها که از سوی فیفا دچار محرومیت از پنجره نقل و انتقالات شدند، عاقبتی از بلبشوی مدیریت خود دیده‌اند. بقیه چون شاکیان داخلی دارند و همیشه از فدراسیون فوتبال ایران مماشات دیده‌اند، راه خود را می‌روند و هیچ تغییری در این روند ویرانگر نمی‌دهند.

بزرگ‌ترین تیم‌های لیگ‌برتر حتی به خودشان نیز بدهکارند. تیمی که درآمدهای آینده‌اش از حامیان مالی را پیشخور می‌کند، یعنی به فردای خود نیز بدهکار شده است، مثل استقلال و پرسپولیس.

فدراسیون، همان فدراسیونی که سرمربی‌ تیم‌ملی و متخصص‌ترین چهره‌اش از خراب شدن سقف فوتبال خبر داده، برخوردهایش با این بحران از زمین تا آسمان با آنچه فیفا انجام می‌دهد، فاصله دارد. محرومیت و ممنوعیت تیم‌های بدهکار فلسفه دارد اما فدراسیون درک درستی از این فلسفه ندارد.

می‌سازد و مراعات می‌کند تا ساختمان فوتبال با بدترین مهندسی بالا برود و ما بی‌تفاوت به هشدار یک متخصص بزرگ به نام کی‌روش روزها را می‌گذرانیم. انگار منتظر نشسته‌ باشیم تا فروریختن را تماشا کنیم.