آشنایی با لنس درهر، بدنسازی با دوسر بازوی ۵۹ سانتیمتری؛ از بورسیه فوتبال تا پیچ درهر
لنس درهر، یکی از بدنسازهای دهه ۸۰ آمریکا است که با ابداع تمرین افزایش بازو با نام «پیچ درهر» و عضلات دوسر بازوی ۲۳.۵ اینچی خود، به خاطر آورده میشود. درهر سابقه قهرمانی در مسابقات قهرمانی آماتورهای جهان، آقای آمریکا و یونیورس پرو را در کارنامه خود دارد.
طرفداری | لنس درهر (Lance Dreher) زاده ۲۷ ژوئن ۱۹۵۵ در شهر شیکاگوی ایلینوی آمریکا است. او با تماشای پدرش در حال وزنهبرداری، به تقویت عضلات بدنش علاقهمند شد و مصرانه این مهم را آغاز کرد. تمرین با وزنههای مختلف در گاراژ منزل، همانند بسیاری از بدنسازهای تاریخ جهان، عضلات درهر را آماده و مهیای آزمونهای سخت پیشرویش کرد. پدر لنس، چندان موافق حضور فرزندش در مسابقات بدنسازی نبود اما عضلات حرفگوشکن لنس، او را به سوی حضور در این مسابقات کشاند. لنس در سال نخست دبیرستان خود، حدود ۱.۵ اینچ، عضلهسازی داشت و تا هفده سالگیاش، عضله دوسر بازویش را به ۲۰ اینچ یا ۵۰ سانتیمتر رساند. اوج رشد عضلات دوسر بازوی درهر، رسیدن آن به اندازه ۲۳.۵ اینچ یا ۵۹ سانتیمتر بود. درهر، تمرینات خاصی را برای افزایش بازویش داشت که بعدها به «پیچ درهر» معروف شده بود.
در حالی که لنس، یک بدنساز و وزنهبردار ماهر شده بود، برای تیم فوتبال آمریکایی دبیرستان خود، همانند یک ستاره بود و توانست تا با جثه خوب و قد بلند خود، از سایر همسالانش در کورسها، پیشی بگیرد. مربیان فوتبال لنس، چندان دوست نداشتند که ستاره تیمشان، با وزنهزدن، تمرینات فوتبالش را کاهش دهد اما علاقه به بدنسازی، نهایتاً مسیر زندگی درهر را از توپ جدا کرد. او در ۱۷ سالگی با باب گاجدا، بدنساز مطرح آمریکایی ملاقات کرد و از آن پس به سوی بدنسازی حرفهای کشیده شد. او همهچیزهای موردنیاز خود را از گاجدا آموخت و ساعتها در دفتر این بدنساز، مشغول شنیدن اصول و تکنیکهای بدنسازی بود. نخستین آزمون درهر، حضور در مسابقات «آقای شیکاگولند» بود که با مقامی برایش همراه نبود. پس از این ماجراجویی، تمرینات درهر برای ساختن عضلاتی بهتر، افزایش یافت و نتیجه آن، قرارگیری در میان هشت بدنساز برتر مسابقات «آقای راکفورد» و به دست آوردن جوایز «بهترین کمر» و «بهترین بازو» در آن بود.
در همین روزها بود که بورسیه درهر برای فوتبال آمریکایی در کالج نورث سنترال شیکاگو پذیرفته شد اما این مهم، باعث نشد تا او، دست از شرکت در مسابقات بدنسازی بکشد. رتبه چهارم جوانان آقای آمریکا AAU، نتیجه تلاش بعدی این بدنساز برای رسیدن به قله مسابقات بدنسازی، در سال ۱۹۷۴ بود. قهرمانی در کالیجت آقای آمریکای ۱۹۷۶، نخستین موفقیت درهر در بدنسازی بود. او سپس در دو دوره مسابقات بزرگسالان آقای آمریکا AAU، رتبههای نهم کلاس مدیوم دوره ۱۹۷۷ و رتبه سوم کلاس سنگینوزن دوره ۱۹۸۰ را به دست آورد. پس از رتبه نخست آقای آمریکا AAU و رتبه سوم گولدز کلاسیک (هر دو در کلاس سنگینوزن) سال ۱۹۸۱، درهر با قهرمانی در مسابقات قهرمانی آماتورهای جهان در همین سال، کارت حرفهای بدنسازی را دریافت کرد.
در سال ۱۹۸۲، این بدنساز توانست تا برای نخستین بار در مسابقات مستر المپیا شرکت کند و با رتبه ۱۵ این رقابتها، چالش جدیدی را در میان بزرگان رشته ورزشی خود، داشته باشد. یک سال بعد، رتبه پانزدهم درهر در مستر المپیای ۱۹۸۳ تکرار شد و پس از آن، دو رتبه سوم در یونیورس پرو و رتبههای سوم و پنجم ذر قهرمانی جهان WABBA، در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، در کارنامه درهر به ثبت رسید. او به دلیل برخی اختلافات با مسئولان IFBB، نتوانست تا پس از سال ۱۹۸۳، بار دیگری در استیج مستر المپیا حضور داشته باشد. او در سال ۱۹۸۶، در رقابتی جالب با پیرو ونتوراتو و وینس براون، قهرمانی یونیورس پرو را به دست آورد و موفقیت دیگری را به رزومه خود افزود. رتبه ششم قهرمانی حرفهای شیکاگو در سال ۱۹۸۸، رتبه نهم آرنولد کلاسیک 1989، رتبه ۱۵ گرندپری ماسلفست و رتبه ۱۹ قهرمانی حرفهای شیکاگو، تجربیات بعدی درهر در مسابقات بدنسازی بود. او از سال ۱۹۸۲، دیگر در استیج حضور نداشت و پس از اعلام بازنشستگی، با دریافت دکترای تغذیه و فیزیوتراپی، چالش جدیدی را در زندگیاش تجربه کرد.
از سری خاطرات ورزشی
- بروس رندال، سینوس وزنی بدنسازی؛ از افزایش ۸۹ کیلوگرمی تا کاهش ۹۸ کیلوگرمی وزن
- ویلیام پری، یخچال ۱۷۳ کیلوگرمی در قامت یک فوتبالیست؛ از درخشش در NFL تا تالار مشاهیر WWE
- دنیل نارسیس، اِیر فرانس هندبال؛ از درخشش در کیل و پاری سن ژرمن تا دو طلای المپیک
- آرشیو مطالب مرتبط
